Kindertolk
Marguérite van der Linden

Het was een beste worsteling, die A-diploma’s. Niet voor de kinderen, nee hoor, die gingen (bijna altijd) graag naar zwemles. Nee, voor mij... uitkleden, aankleden, braaf kijken, dan de natte kledder afstropen, aankleden… pfff...en dan die hitte in die kleedkamer...het geren en gevlieg voor dat ene half uurtje zwemles… Maar niet doen is geen optie, het hóórt erbij,  ze moeten toch kunnen zwemmen!!

Laatst trof ik mijn schatjes samen aan gierend achter de laptop… zoveel pret… wat doen ze toch…

Oeps, hadden ze ‘tieten’ in getoetst in google… ojee, je weet het wel, je moet het in de gaten houden wat ze achter die laptop doen, maar ik had toch nog geen enkel signaal dat ze in die richting belangstelling hadden…. Ik had geluk; de zoekresultaten waren inderdaad meer om te lachen dan dat er schokkende porno op het scherm prijkte. 

Complimentjes goed ontvangen is een kunst. In onze cultuur is bescheidenheid een deugd. Niet pochen, dik doen of opscheppen, daar houden we niet van.  Als je jezelf goed vindt ben je een arrogante kwast of een pedante tuttebel… dat is wat we meestal denken… Veel mensen zetten dan ook onmiddellijk de verdediging in als ze een compliment krijgen…   

Als jouw kind in de puberteit komt, komt jouw ouderschap ook in een fase van volwassen worden en dat is ook onwennig, nieuw en verwarrend. Pubers zijn ingewikkelde huisgenoten. Inderdaad zoals ik het zeg; in-ge–wikkeld; er zitten allemaal schillen omheen die we niet snappen. Ze hebben zichzelf verstopt in allerlei omhulsels en knappe moeder die dat kan 'ont-wikkelen'. Moet je ook niet willen; de puber zal die lagen zelf moeten ‘losweken’ zodat ie zich laag-voor-laag gaat ‘losmaken’…Als ouder kun je het aanzien, maar niet aansturen. Immers bepaalde delen van de hersenen van pubers doen het gewoon een tijdje niet. De kunst is om het met de nog functionerende delen een tijdje te redden; je puber én jij…    

Tja, dat is wat we allemaal koesteren; twee armpjes om je heen ‘mama is de allerliefste’…. Of jij jezelf nu te dik of te dun vindt, te lang of te kort, dom, humeurig of onaardig; jíj bent de allerliefste moeder van de hele wereld! Het is de heerlijke onvoorwaardelijke waarheid van jouw kind!   Alleen is moeder het er niet altijd mee eens. Er zijn momenten dat je helemaal niet lief bent tegen je kind, moe bent of uit je slof schiet. Gelukkig zijn kinderen zeer vergevingsgezind. Maar bij jou kan er weleens wat knagen. Doe ik het wel goed? Waarom doet ik zo? Of waarom doet mijn allerliefste schatje zo? 

Als je kleine meisjes vraagt: ‘Wat wil je later worden?’, dan is de kans groot dat ze ‘prinses’ zeggen. Maar wat zeg je dan als je dat al bent?

Ik vraag me weleens af of Amalia, Alexia en Ariane ook die Barbie- en prinsessenfilms kijken. Wat denken ze dan? Bluh, niks an?! Mogen we Wickey de Viking kijken of Pipi?  

En als ze jarig zijn; een prinsessenfeestje? Koekhappen, zaklopen en blikgooien doen ze al op papa’s verjaardag… Gewoon met Disneyfrutsels van de Action en een Hema-prinsessentaart? Zodat het ‘zo gewoon mogelijk’ is?  

Zou Maxima dan zelf de ballonnen opblazen en zelf een taart maken? Of krijgen de prinsesjes een exquise bavaroisetaart met marsepeinen roosjes van de beste patissier?

Ik was ruim 40 toen mijn dochter geboren werd. Ik zeg altijd tegen haar; jij was een grote Verrassing.  

We hadden het eigenlijk al opgegeven, mijn man en ik. Kinderen, dat wordt het niet meer. Bij een afrondend onderzoek zei de gynaecoloog; ‘Hmmm, je hebt deze maand wel een eisprong gehad...’  

Huh?? Ik wist het toen meteen, ik ben zwanger. Toch nog….  

Dat het jaar daarna ook nog een zoon kwam was dan ook vooral een Cadeautje. En zo noem ik ze dan ook vaak; Verrassing en Cadeautje. Het moederschap verandert vrouwen, niet zelden rigoureus en onomkeerbaar…  

Vandaag ga ik even naar het park bij de school van mijn dochter. Ik sta aan een klein beekje en luister hoe het water over de stenen kabbelt. Als ik me omdraai en weg wil gaan, voel ik iets in mij trekken, een fluistering, wacht, er is meer te zien. Kijk nog eens goed.Ik stap over de boomwortels, dichter naar het water toe. Ik knijp mijn ogen samen, alsof ik dan beter kan zien. Ik houd mezelf voor de gek, er is hier verder niets. En dan merk ik vanuit mijn linkerooghoek een beweging op, iets verderop in het beekje.  Het is een eendenfamilie: een koffiebruine moeder, een vader met een smaragdgroene kop en zeven pasgeboren kuikentjes. 

Vorige week had ik het ook al even over; hoe beperkt zijn wij mensen als we net geboren zijn als je het vergelijkt met dieren. Veulens, lammetjes, kalfjes ze gaan meteen staan en drinken. Baby’s kunnen niet zelf naar de borst toe dus gaan huilen als ze honger hebben. En ze lachen als het goed met ze gaat. Ze slapen als ze moe zijn. Redelijk overzichtelijk voor alle partijen.   

We hebben allemaal een zwakke plek. Zo’n plek die zeer of raar gaat doen als je te druk bent. De één krijgt maagpijn, de ander migraine en zo krijg ik last van mijn nek.  

Dat is een signaal, dan weet ik; er zit IETS op mijn nek. Even rustig zitten en naar buiten staren en dan is het antwoord er vaak al. Negen van de tien keer gaat het om iets dat ik zo kan oplossen maar er de tijd niet voor heb (eh..maak). Een mailtje van een lieve vriendin beantwoorden, een afspraak maken bij de tandarts, onkruid wieden, notulen uitwerken van de medezeggenschapsraad, mijn mailbox opschonen, die knoop aan dat favoriete vestje van mijn dochter naaien, eindelijk dat lekkere recept eens opzoeken of die kast uitmesten… 

Bert en Ernie laten twee kanten van het leven zien; de optimist en de pessimist. Ernie is altijd goed gehumeurd, een beetje naïef maar met een open mind; hij zoekt oplossingen en is altijd op onderzoek uit.  Bert is altijd op zijn hoede en doet liever niks, dan een risico te nemen op een leuke nieuwe ervaring. Bert laat nooit het achterste van zijn tong zien, doet alsof hij de verstandigste is maar gaat eigenlijk heel veel dingen gewoon uit de weg, omdat ze onbekend of onvoorspelbaar zijn. Een beetje een schijterd... 

Marguérite van der Linden
Kindertolk
 
 

© That is why 2015 - 2018 Algemene voorwaarden || VetArts