Kindertolk
Marguérite van der Linden

Het verhaal van de vlieg gaat als volgt: Er is een vlieg in de kamer. Een klein insect in een grote ruimte In de kamer is een raam en er is een deur. Buiten schijnt de zon. Het raam is dicht, maar de vlieg wil naar buiten, hij wil naar het licht. De deur staat open, maar de vlieg vliegt tegen het raam: Bzzzzzzz, pok… Bzzzzzzzzzzzz, pok… En nog een keer, en nog een keer, en nog een keer… We weten allemaal hoe het eindigt met de vlieg… Dood, op de vensterbank, hartstikke dood… en velen met hem…

Elke ouder kan in een boze bui, als je kind het bloed onder je nagels vandaan haalt,  iets zeggen waar je later spijt van hebt. Vaak vind je dat je kind niet naar je luistert; dat is tenminste wat ik noem ‘de meest gehoorde klacht’. Als jouw kind regelmatig jouw boodschap negeert, afspraken niet nakomt of ruzie met je maakt kan dat je onzeker maken of heel boos.  Waarom doet mijn kind zo? 

Ja, soms is er zo’n dag…

Mijn dochter is niet fit, oeps, kan ze wel naar school?

Wat staat er vandaag in mijn agenda? Wat kan ik verzetten?

Ik loop zelf ook al een paar dagen flink te hoesten…. We eten niet gezond genoeg…

De telefoon rinkelt, een leuke nieuwe klant?

Nee, weer iemand die een advertentie wil verkopen….  

Ieder mens krijgt graag waardering uit zijn of haar omgeving. En voor kinderen is de waardering en bevestiging van hun ouders één van de belangrijkste dingen in hun leven. Complimenten geven een kind gevoel gewaardeerd en geliefd te zijn. Hierdoor gaan ze zich goed over zichzelf voelen en kunnen ze een positief zelfbeeld ontwikkelen. Goed voelen is goed gedragen! Veel ouders geven dan ook braaf veel complimenten. Het liefst de hele dag; ‘Goh, wat doe jij dat knap!’ ‘O heb je dat al helemaal zelf gedaan?’ ‘Wat ben jij al een sterke jongen!’ Het klinkt allemaal heel liefdevol en stimulerend, maar er zit wel een flinke adder onder het gras... 

Boven mijn bureau hangt een bordje; I♥MY BOSS.

Mmm, ik prijs elke dag dat ik voor mezelf ben begonnen: ik ben echt de leukste baas die ik ooit heb gehad.  ;-D Ik luister naar mijn geweldige ideeën, geef mezelf regelmatig complimentjes, ik neem geen incompetente collega’s in dienst en verdien wat ik waard ben…Na zo’n 10 bazen, waarvan er toch minstens 8 echt fout waren, viel het kwartje; ik ben niet geschikt om voor een baas te werken. Of ik kreeg ruzie of ik werd er verliefd op; beide onmogelijk om carrière te maken... 

Ik ben een genieter en ik hou van vrijheid…… Ook ik heb tijden gehad dat ik het gevoel had dat ik geleefd werd en alleen maar van alles MOEST…. Ik riep heel hard dat ik gewoon niet stil kon zitten, dat het bezig zijn gewoon bij mij hoorde, de aard van het beestje....maar….ondertussen voel je het knagen en je energievoorraad slinkt… Dat leidde tot slapeloze nachten en altijd veel ‘things-to-do’-lijstjes die nooit afkwamen…..  Te veel ambities, als moeder en als werknemer… dat houdt niemand vol. 

 

Ik ben regelmatig gaan sporten toen ik werkloos was. Een vervelend ontslag bracht me veel stress en die stressvolle baan waar ik dan vanaf was had me veel extra kilo’s opgeleverd die ik liever kwijt was.  Gek genoeg vind ik het nu zelfs leuk om te sporten…..   Ik kan niet meer zonder beweging, terwijl ik me daarvoor goed kon verschuilen achter ‘geen tijd’, ‘geen oppas’, ‘geen puf’, ‘geen………’ 

Hoe doet hij dat toch?
De ‘mijne’ is geen uitzondering; ik hoor het van vele moeders; de mannen die doen het anders, die zitten er anders in, het lijkt desinteresse, of dat hun focus ergens anders ligt, ergens ver buiten het gezin.., maar dat is niet zo. Als er echt iets is, zijn ze er namelijk als de kippen (hanen) bij. Dus dan is er heel vaak niet echt iets...
Huh?
Zucht…. 

Het was een beste worsteling, die A-diploma’s. Niet voor de kinderen, nee hoor, die gingen (bijna altijd) graag naar zwemles. Nee, voor mij... uitkleden, aankleden, braaf kijken, dan de natte kledder afstropen, aankleden… pfff...en dan die hitte in die kleedkamer...het geren en gevlieg voor dat ene half uurtje zwemles… Maar niet doen is geen optie, het hóórt erbij,  ze moeten toch kunnen zwemmen!!

Laatst trof ik mijn schatjes samen aan gierend achter de laptop… zoveel pret… wat doen ze toch…

Oeps, hadden ze ‘tieten’ in getoetst in google… ojee, je weet het wel, je moet het in de gaten houden wat ze achter die laptop doen, maar ik had toch nog geen enkel signaal dat ze in die richting belangstelling hadden…. Ik had geluk; de zoekresultaten waren inderdaad meer om te lachen dan dat er schokkende porno op het scherm prijkte. 

Complimentjes goed ontvangen is een kunst. In onze cultuur is bescheidenheid een deugd. Niet pochen, dik doen of opscheppen, daar houden we niet van.  Als je jezelf goed vindt ben je een arrogante kwast of een pedante tuttebel… dat is wat we meestal denken… Veel mensen zetten dan ook onmiddellijk de verdediging in als ze een compliment krijgen…   

Marguérite van der Linden
Kindertolk
 
 

© That is why 2015 - 2016 Algemene voorwaarden || VetArts