Kindertolk
Marguérite van der Linden

 Zonder je moeder had jij nooit bestaan...

Zonder je moeder had jij nooit een voorbeeld gehad...

Je moeder heeft je heel veel geleerd...

Je hebt je moeder heel lang en heel gráág nagedaan…

Je houdt veel van je moeder…  

En toch… veel vrouwen willen niet met hun moeder vergeleken worden.  Of je nu een leuke moeder hebt of een lastige, een lieve of een dominante, of je een warme band hebt of een kille; we willen er niet op lijken… 

Vooral willen we niet op haar lijken als het om opvoeden gaat... Het ergste is het als je tegen je kind staat te schreeuwen én je gebruikt ook nog dezelfde woorden als jouw moeder als ze tegen jóu schreeuwde…. Je had toch echt jezelf beloofd en gezworen dat je dat nooooit zou doen….  ‘Uit mijn ogen, zulke kinderen wil ik hier niet hebben…!’ Nee nooit, nooit zou ik zo doen tegen mijn kind...

Of aan tafel… het bord van je kind is bijna onaangeroerd… het prikt er wat in om… En dan ineens zeg je; ‘In Afrika zouden ze blij zijn met zo’n bordje eten!’  Bluhhhh, shit, daar deed je het toch… wat weet een jong kind nou van de honger in Afrika??? Daar kan het toch helemaal niks mee???  

En als je het dan na 100 keer vragen nog niet is gelukt om te zorgen dat je zoon zijn jas aan de kapstok hangt als ie thuis komt en de pasgewassen jas ligt midden in de kamer op de grond dan roep je; ‘Ik ben je dienstmeisje niet!!’  

Gelukkig komen er soms ook mooie dingen uit je mond. Mijn dochter kan nogal bleek zien, net als ik vroeger….,  zeg ik ineens tegen haar; ‘Witsnoet!’ . Ze keek me niet begrijpend aan; ’witsnoet’ wat is dát? Ik schoot er van in de lach, dat woord bestaat niet eens… alleen mijn moeder kende het…      En mijn oma misschien…   Ik heb ooit nog eens een grime-cursus gedaan. Toen ik bij de les ‘ouder maken’ in de spiegel keek was ik in shock; daar zat mijn moeder… Helaas.... qua uiterlijk zullen we allemaal hetzelfde verouderingsproces ondergaan en later kampen met dezelfde minpunten als onze moeders zoals wallen, kraaienpoten of zo'n fronsrimpel tussen je wenkbrauwen…

Oké, aan dat uiterlijk valt dus niet zoveel te doen. Maar hoe zit het dan met dat ene gebaartje, dat loopje, dat lachje, die misprijzende blik…? En dat gedrag; nee, jij zou nóóit zo dominant en bemoeizuchtig worden als je moeder. Maar ineens sta je tegen je kind een preek af te steken bijna woordelijk de tekst waar je je moeder ooit om haatte….   Je kunt er blijkbaar niet aan ontkomen; je volgt het spoor van je moeder; zo’n diep bandenspoor in de modder waar je alleen met piepende banden en een flinke slinger aan het stuur uit kunt ontsnappen (...).

Dus kun je maar beter proberen om het te snappen. Waaróm je op haar lijkt is natuurlijk helder; het verhaal van het kuiken dat achter de kip aan rent. Herkenning van het vrouw-zijn; poppen, ongesteld zijn,  jongens en zwanger zijn… Maar je wilt natuurlijk een zelfstandige vrouw zijn met een eigen persoonlijkheid en niet een muts die een kopietje van haar moeder is... Toch is je moeder het voorbeeld waar je je aan optrekt en mee identificeert van baby af aan. Die tegenstrijdigheid maakt dat we vaak worstelen met onze moeder.  

Wat je eraan kunt doen?

Je kunt het maar beter koesteren. Je moeder wil dat jij gelukkig bent en daar zal ze alles voor doen wat in haar macht ligt. Net zoals jij dat doet voor jouw dochter. (…en vind je het niet énig als je dochter je na doet?) Die dingen waarin je zo sprekend op je moeder lijkt, die vergroot je waarschijnlijk uit, juist door het gevecht dat je een autonoom persoon wilt zijn. En bedenk eens; waarin lijk je níet op je moeder? Die lijst is vast veel langer… Jij bent gewoon jij, en dat is goed. Een beetje van je vader, een beetje van je moeder en vooral véél van jezelf.  

 
Marguérite van der Linden
Kindertolk
 
 

© That is why 2015 - 2018 Algemene voorwaarden || VetArts