Kindertolk
Marguérite van der Linden

Bij ons in huis woont een sabelsprinkhaan. Zo’n groen klein monstertje met héééle lange voelsprieten. Die ineens omhoog kan springen. Of zich door zijn schutkleur heel goed kan verstoppen en dan uren op de bank zit zonder zich te verroeren. Nou ja, hij slaat dan af en toe een bladzijde om van zijn boek. Want die sabelsprinkhaan, dat is mijn zoon. Hij verstopt zich als het hem past.

En hij springt tevoorschijn als er iets is dat ik echt moet horen of als er iets is dat hem niet zint of als hij even een dikke knuffel wil omdat zijn mama-accu leeg is. De kunst is om met die sprinkhaan een beetje mee te bewegen op zijn golven, dat je hem niet ineens confronteert met iets nieuws, dat hij dingen op zijn eigen manier mag doen. Dat hij op tijd aandacht krijgt.

Voor je het weet springt hij al weer verder. Met zijn lijf of met zijn gedachten. Zijn ogen kunnen naar alle kanten kijken, zelfs achter zijn rug… Zo houden ze alles tegelijk in de gaten.

Onze sprinkhaan is heel slim; met zijn scherpe blik ziet hij alles en neemt hij alles ook makkelijk in zich op. Alleen na het opslorpen is de verwerking van al die prikkels niet altijd even eenvoudig. Dan is de sprinkhaan ineens boos of moet huilen zonder dat hij weet waarom.

De voelsprieten van de sabelsprinkhaan lijken wel 10 meter lang. Als we ergens binnenkomen kan ik direct al aan zijn gezicht zien of het gezellig wordt. De sprinkhaan weet als hij ergens binnenkomt hoe de mensen daar zich voelen, hoe ze denken en doen. Hij voelt aan dat iemand boos is of ontevreden, gelukkig of ongelukkig, terwijl hij ze nog nooit gesproken heeft.

Die enorme voelsprieten zorgen ervoor dat hij goed snapt hoe de wereld in elkaar zit. En die enorme voelsprieten zorgen er voor dat hij niet altijd goed snapt hoe hij zelf in elkaar zit.

Want onze sprinkhaan is gevoelig. En dan druk ik het nog zachtjes uit. Want ssssttt,  alles moet een beetje zachtjes bij hem. Zachtjes voorbereiden op veranderingen, zachtjes vertellen dat er iets niet goed is gegaan. Zachtjes wakker maken ’s morgens...

Zijn geluk is dat hij ook een gevoelige moeder heeft. Die snapt hem bijna altijd. Maar soms ook echt helemaal niet.

En dit blog schrijf ik ook zonder dat hij toestemming heeft gegeven. Anders is het NEE omdat hij denkt dat iedereen hem op straat zal nawijzen als ik een stukje over hem schrijf. Wel lief dat hij denkt dat de hele wereld mijn blogs leest…

Ik kan ook niet altijd doen wat hij wil, wenst of verwacht. Ook een sabelsprinkhaan zal in het leven moeten leren dat niet alles je komt aan waaien zoals jij wenst. Dat je niet overal voor weg kunt springen en soms tegenwind hebt. Ook als je slim bent, juist als je slim bentis het goed om te ervaren dat je ergens voor moeten knokken en dat dat een heel goed gevoel kan geven.

De sprinkhaan zit op gitaarles. Na anderhalf jaar vind hij het intussen saai. Dus het oefenen is een strijd aan het worden. En naar les een opgaaf… Het liefst wil hij dat ik tijdens de les op een stoel voor de deur van het leslokaal op hem wacht. Maar soms heb ik ook even een boodschap te doen of word ik horendol op die gang van alle piano’s, violen en drumstellen door elkaar, dan vlucht ik weg. Want ja, gevoelig.  Laatst was ik twee minuten te laat. Twee minuten… hij was zooo boos. ‘Iedereen kijkt naar me als ik hier met een gitaar op mijn rug op de stoep sta. Ik ben net een reuzeschildpad met dat ding op mijn rug!’  Hij vergeet dan even dat HIJ naar iedereen kijkt en alles observeert en in zich opneemt. Ik leg dan maar weer eens geduldig uit dat hij anders in elkaar zit dan de meeste mensen en dat de meeste mensen niet eens opvalt dat hij een gitaar op zijn rug heeft, want immers hij staat voor de muziekschool.

Als iets niet eerlijk is, berg je dan maar. Hij is fanatieke voetballer. Gunt de tegenpartij de overwinning als ze beter spelen. Maar o wee, als de scheidsrechter partijdig is of niet alles ziet….  Dan komt er zoveel boosheid los….. hij schopt zijn mooiste voetbalschoenen aan gort tegen de doelpaal… Ik ben wel blij dat hij ook dol op sport is. En dat hij ook graag bij onze schapen rond hangt. En ja die telefoon, die is heilig. Helaas. Het is zijn rustmoment, zijn meditatie denk ik dan maar.

En dan eten, hij mag graag koken en bakken én is dol op eten (dat heeft ie óók van zijn moeder…), maar hij laat zich niet foppen.  Niet met een gepureerde ui, niet met ontbijtspek in plaats van bacon onder zijn ei. Te weinig honing in zijn thee, theezakje te lang of te kort. Pfff, ik ben best handig in de keuken maar met deze ‘fijnproever’ is het wel eens lastig. Zitten we aan tafel; ‘Mam, ik wil niet kritisch doen maar er mag de volgende keer wel wat meer zout in’.

Zucht.

Hij wil van alles het naadje van de kous weten en hij voelt het naadje van de kous ook; geen leuke ingebreide voetballen in zijn sokken want hij voelt de draadjes echt zitten. Hij praat wijs, maar hij is ook wijs. En hij vergeet ook heel veel. De dingen die ik belangrijk vind en hij niet, was in de wasmand, op tijd thuiskomen, bezoek een hand geven... Een verstrooide professor?

Toen hij kleiner was had ik het allemaal nog niet zo in de gaten.  Veel strijd en verdriet. Ik wist toen ook nog niet dat ik zelf super gevoelig ben. Dat was wel een eyeopener. Ineens begreep ik waarom de wereld mij niet altijd begrijpt.  En waarom andere mensen mij vaak aan kunnen gapen met een groot vraagteken boven hun hoofd omdat ik snel tranen in mijn ogen heb of omdat ik iets zeg wat ik niet kan weten. 

We hebben ook zeker veel plezier met onze sprinkhaan. Het is nooit saai. Hij is scherp en grappig en hij leert mij ook van alles over techniek, geschiedenis, het heelal, maar vooral ook over mezelf…

In september gaat onze sabelsprinkhaan naar de middelbare school. We hebben heel wat scholen onderzocht, waar zal onze sprinkhaan zich thuis voelen? Waar zullen ze zijn voelsprieten zien en begrijpen? Waar wordt zijn honger naar kennis gestild? Hij wil een rustige klas met alleen slimme gemotiveerde kinderen…  Zijn droom was naar Zweinstein… maar goed we hebben er een gevonden die er een beetje op lijkt. Die goed voelt en die heel veel biedt. Dat betekent wel 10 kilometer met de fiets en dan met de trein naar school. Mijn lieve sabelsprinkhaan, op naar de voelsprietenacademie.

 

Marguérite van der Linden
Kindertolk
 
 

© That is why 2015 - 2018 Algemene voorwaarden || VetArts