Kindertolk
Marguérite van der Linden

Met de oudste in de brugklas is het wel effen wennen. Dacht ik meer tijd en ruimte te krijgen (na eerst een pittig lesje loslaten) maar met al die wisselende schooltijden is het elke dag een verrassing waar ze is, hoe laat ze vertrekt en vooral hoe laat ze thuiskomt.  Zit ik net midden in een blog (…) of aan de telefoon: ‘Maham, ik ben thuis! Yeah!!!’

‘Wat een luizenleven heb jij!’, roep ik dan maar terug…

‘Nou duh, ik heb  wel morgen een toets wiskunde en heel veel huiswerk voor Nederlands…’

Ik neem toch maar even pauze en we zitten zo een uur te kletsen en dan gaat ze aan haar enorme berg huiswerk.

Na 20 minuten staat ze weer voor mijn neus, ‘Klaar!’

‘O?? Pfff. Het is half twee. Wat ga je dan doen totdat je naar bed gaat??????’

‘Eh…’

Ze kruipt op de bank met de poes. En haar mobieltje natuurlijk.

‘Jij hebt echt een luizenleven!’, herhaal  ik maar weer eens en schuif weer achter mijn laptop.

De volgende dag komt ze weer eerder thuis dan gepland.

‘Maham, ik ben thuis!’  en ze komt vrolijk mijn werkkamer binnen…..

Ik kijk verstoord op en mompel: ‘Dag luis!’

Antwoordt ze; ‘Dag luizenmoeder!’

Ik schiet in de lach, wat een heerlijk kind. Ik neem maar even koffiepauze….

 

Tsja…. Humor. Zoooo belangrijk, het maakt lastige dingen makkelijker en makkelijke dingen nog leuker. Het verbindt, we liggen hier regelmatig dubbel en op zondagavond als de luizenmoeder begint dan kijken we elkaar aan en schieten we al in de lach. We zingen luidkeels mee met juf Ank en inmiddels vinden we hier in huis niks raar maar alles bijzonder…

Het is echt bewonderingswaardig hoe heerlijk pubers kunnen lachen. Giechelen. Hikken van het lachen om NIKS. Ik kan er wel jaloers op zijn. Ik deed dat vroeger ook, ik piste er regelmatig van in mijn  broek tot grote hilariteit van mijn omgeving en dan werd het natuurlijk alleen maar erger…

Waarom doe ik dat niet meer? Ik heb het me afgevraagd. Toen mijn dochter dikke lol had op de app met een vriendin en de tranen over haar wangen biggelden, kreeg ik de neiging om te zeggen: ‘Nou, nou , zo is het wel genoeg…’ . Maar gelukkig bedacht ik me op tijd. Ik keek haar aan en voelde ineens haar ongelooflijke plezier…

Marguérite van der Linden
Kindertolk
 
 

© That is why 2015 - 2018 Algemene voorwaarden || VetArts