Kindertolk
Marguérite van der Linden

Wil je liever een jongen of een meisje? De meeste aanstaande ouders zeggen dan; ‘Als het maar gezond is!’

Of dat diep in hun hart ook zo is, dat weet je niet. Ik hoopte op een jongen, ik vond mezelf helemaal niet geschikt als ‘meisjes-moeder’.

Dus het werd een meisje. Bij de tweede maakte het me echt niets uit. Ik was 41  dus ‘als het maar gezond is’  was een terechte wens.  

In ieder geval werd de tweede een jongen. Ik dacht nog steeds dat ik dat met gemak zou doen. Ik was immers nu zelfs al gewend aan vlechtjes maken en roze jurkjes dus ik kon de hele wereld aan. Kapotte broeken, voetballen, in de sloot vallen, builen op zijn hoofd, naast de pot pissen; simpel toch?

Maar nee, het werd geen stoere jongen. Hoe dat nou toch kon… Ik snapte er niks van. Ook niet van hoe hij dan wel in elkaar zat. Al mijn liefde en geduld heb ik in het mannetje gestopt en het resultaat was dat hij steeds verder bij me vandaan kwam. Schoppen, spugen, slaan… hij kon zoooo boos op me zijn. Totdat hij een jaar of vijf was, toen ging ik hem begrijpen. Want toen begreep ik mezelf ook beter. Want ojee, wat leek hij sprekend op mij.  Gevoelig en slim.

Het verschil zat hem in wat ik verwachtte en wat ik kreeg.

Veel ouders realiseren zich niet dat de zorgen om hun kind veel  te maken hebben met de verwachting die we hebben.

Ik verwachtte een stoere jongen. Past bij mij en bij mijn man. Maar dat is niet wat we kregen. Onbewust wil je je kind dan veranderen. Tsja, dat gaat niet lukken.

We verwachten dat ons kind denkt zoals wij denken, voelt zoals wij voelen en dan ook nog dezelfde smaak heeft qua eten. (‘Het is niet lekker’ wordt nog steeds door veel ouders afgestraft met ‘Nee, het wel lekker’) Of dezelfde smaak qua kleding; ik heb echt zo moeten wennen aan roze. Mijn  dochter was een wandelende zuurstok… Ik heb stiekem afgeteld tot ze tien was want  ‘iedereen’ zei dat het dan de lievelingskleur dan vanzelf  zwart zou worden. Toevallig , komt ze vanmiddag, intussen twaalf,  thuis met een roze hoodie, van haar kleedgeld gekocht.  Intussen ben ik gelukkig oud en wijs geworden. Ik vind het super dat ze haar eigen weg en smaak kiest en tussen haar zwarte vriendinnen met een roze hoodie aan zit. 

Ze verwacht gelukkig niet dat ik óók zo’n hoodie koop…

Vol verwachting klopt ons hart,

Wie de koek krijgt , wie de gard…

Heb jij wel eens het idee dat jij de gard hebt gekregen? Vind je het wel eens lastig om je kind te snappen of leuk te vinden? Stop met je verwachtingen.

Niemand heeft een ideaal gezin, geloof me. Ik zie genoeg. Achter elke voordeur is wel wat. Alleen we hebben het er niet over. Niemand zal hardop zeggen dat hij zijn eigen kind niet leuk vindt.

Verwacht niet dat ze dezelfde weg gaan als jij. Verwacht niet dat ze het leukste kind uit de klas kiezen tot BFF. Verwacht niet dat ze het óók belangrijk vinden om muziekles te hebben. Verwacht niet dat als jij een boekenwurm bent dat zij ook van lezen houden.

Wees een coach en niet een scheidsrechter.

En als je stiekem wilt dat je kind verandert, wordt het tijd dat je iets aan jezelf verandert.

Fijne pakjesavond!

 

 

Marguérite van der Linden
Kindertolk
 
 

© That is why 2015 - 2018 Algemene voorwaarden || VetArts