Kindertolk
Marguérite van der Linden

Geloof jij in sprookjes? Trap jij er wel eens in, mooie praatjes en dan aaarggghhhh, miskoop? Laat jij je weleens meesleuren in een mooi verhaal en moet je het later bezuren?

Ik zal het opbiechten; ik ben ook een oplichter; hoog tijd dat ik dat een keer wereldkundig maak. Ik zal het even uitleggen…

 

Ken je het sprookje van de nieuwe kleren van de keizer? Luister goed...

Lang, héél lang geleden woonde in een land, hier heel ver vandaan, een keizer.  Het was geen gewone keizer want hij hield helemaal niet zo van regeren. Nee, hij stond het liefst de hele dag voor de spiegel, mantels te passen. Hij was namelijk heel erg ijdel. En hij vond zijn mantels nooit mooi genoeg, het kon altijd zachter, luxer, glimmender of…  De lakeien werden er wel eens moe van… én het kostte handen vol geld. De keizer liet regelmatig stoffen komen van de andere kant van de wereld, kostbare zijden stoffen, handbeschilderd en geborduurd… maar na een tijdje vond hij ze dan toch weer saai.

Op een dag stonden er twee heren aan de poort van het paleis. Ze kwamen van ver en ze wilden de keizer graag spreken. Het waren hele beroemde kleermakers met een héél bijzondere stof; een stof waar de keizer vast en zeker wel een mantel van zou willen. Deze stof was namelijk zó speciaal dat alleen slimme mensen hem konden zien. De keizer was meteen enthousiast en haalde de mannen binnen. De mantel zou wel heel erg duur worden, maar de keizer dacht er geen moment over na; 'Als ik zo’n mantel heb dan kan ik iedereen die hem niet kan zien het land uit sturen en dan heb ik alleen maar slimme mensen in mijn rijk. Dan kan ik mooi stoppen met regeren.' Hij gebood de hoofdlakei om meteen voldoende gouden dukaten uit de schatkist op te halen, dan konden de kleermakers meteen aan de slag.

Het duurde lang. De keizer was ongeduldig maar de kleermakers hadden gezegd niet gestoord te willen worden. Op een dag kon de keizer zijn geduld niet meer bewaren en gaf opdracht aan een lakei om eens polshoogte te gaan nemen wanneer de mantel dan klaar zou zijn. De lakei klopte voorzichtig aan de deur van het atelier. Hij gluurde naar binnen, hij keer naar het weefgetouw… Hij  schrok zich een hoedje, want wat hij zag …. Helemaal niets! Hij wilde eerst heel boos worden maar bedacht net op tijd dat hij dus waarschijnlijk heel dom was omdat hij niks zag… De lakei snapte ook dat hij dat niet aan de keizer kon vertellen want dan werd hij het land uitgestuurd….

Dus hij ging naar de keizer en deed keurig verslag; het wordt prachtig keizer, u moet nog even geduld hebben. En de keizer lachte in zijn vuistje, jaaahhh,  nog even en ik ben de mooiste keizer van de wereld!

Eindelijk was de grote dag aangebroken; de keizer werd door de kleermakers uitgenodigd in het atelier. De keizer stormde opgetogen naar binnen en keek en keek... en keek… In het hele atelier zag hij niets dat ook maar een béétje op een mantel leek.  Hij stikte haast van schaamte en haastte zich om enthousiast de onzichtbare mantel te prijzen. Hij liet zich aankleden en keek in de spiegel.  Want ja… hij had het volk beloofd dat hij een toer door de stad zou maken als de mantel klaar was…  De keizer ging naar buiten daar wachtten de onderdanen. En iedereen juichte en riep ‘oh’, en ‘ah’, en  ‘prachtig’, ‘de mooiste mantel ooit’! En de keizer liep trots als een pauw door de stad.

Totdat een klein jongetje riep; ‘Maar de keizer heeft helemaal geen kleren aan!’

En het viel stil. Alle mensen werden doodstil en toen geroezemoes en gemompel…. De keizer verschoot van kleur en rende met de staart tussen de benen terug naar zijn paleis.

De moraal van dit verhaal?

Ja, precies, kinderen spreken de waarheid! Kinderen dúrven de waarheid te spreken. Ze zijn onbevangen en puur, precies waarom we ze zo leuk vinden. Wij hebben dat allang afgeleerd, want stel je eens vóór…!

En wat vind je; is de keizer nu dom geweest of opgelicht?

Ik denk het laatste; het jongetje die de waarheid sprak heeft een ander licht geworpen op de ijdelheid van de keizer. De keizer had zichzelf verblind door zijn ijdelheid en hij ging letterlijk en figuurlijk met zijn billen bloot. En ik vermoed dat hij er een mooier mens van is geworden.

Keizers, dat zijn wij als ouders, allemaal…

We hopen toch altijd dat anderen ons niet helemaal naakt zien...

We geven onszelf liever niet helemaal bloot...

Of we zijn bang om dom gevonden te worden.

En we doen er alles aan om de schone schijn op te houden.

Oef, wat zijn we ijdel!

En het jongetje uit dit sprookje is nog zo onbevangen en puur, dat hij heel lief en schattig de keiharde waarheid zegt... Net als dat onze eigen kinderen dat kunnen doen. En ik hoop dat je het lef hebt om die boodschap van je kind serieus te nemen. Maar misschien snap je de boodschap niet, dan kun je een op-lichter inschakelen.

Zonder op-lichter in dit sprookje had de keizer nooit naakt in de spiegel gekeken en was niet tot inkeer gekomen…  Dus in dit sprookje ben ik de op-lichter, de schakelaar om de waarheid die jouw kind voor je heeft, te vertalen, die licht kan werpen op jouw blinde vlek. Of een ander licht op de zaak laat schijnen.

Want om eerlijk te zijn; ik vertel geen sprookjes. En jouw kind ook niet; dus als jouw kind iets doet wat jouw raakt, je confronteert met een waarheid of je triggert met bepaald gedrag, besef dan dat dit een mooi moment is om jezelf bloot te geven en je kind te bedanken voor de spiegel die het voorhoudt.

 

Marguérite van der Linden
Kindertolk
 
 

© That is why 2015 - 2016 Algemene voorwaarden || VetArts