Kindertolk
Marguérite van der Linden

Als de deur open gaat staat er een ander type voor mijn neus dan ik had verwacht. Oordelen, aannames, corrigeer ik mezelf. Er staat niet de verlegen vrouw voor mijn neus die mij gebeld heeft, maar een stevig type met een harde stem.

Ik vraag; ‘Ben jij Astrid?’.

‘Jazeker, kom binnen.’

Verbaasd loop ik achter haar aan. Astrid heeft me gebeld met zorgen over Lars, haar zoontje van zes, hij heeft een 'verkleed-tic' zoals moeder het noemt.

Astrid vertelt dat Lars het liefst de hele dag in de prinsessenjurk van zijn zus rondloopt.

Als hij uit school komt is het eerste dat hij doet, zijn eigen kleren uit en de jurk aan. Hij neemt nooit vriendjes mee naar huis. Hij is wel dikke maatjes met Sofie, een meisje uit zijn klas. Daar speelt hij dan mee, allebei prinses. Of vadertje en moedertje en dan is Lars moeder. Of schooltje, dan speelt Lars de juf... Astrid is stil.

En dan komt het hoge woord eruit als ze zachtjes mompelt; ‘Ik denk weleens dat Lars homo is.’ Tranen staan in haar ogen. Ineens is er niks meer over van de zelfverzekerde tante met de harde stem.

‘Niet dat het mij wat uitmaakt, maar wordt hij dan wel gelukkig?’

Ik kan de toekomst niet voorspellen; of Lars homo is en of hij gelukkig wordt zijn onderwerpen waar ik als kindertolk geen antwoord op heb.

Wel merk ik de dubbele laag die dit voor moeder heeft. Hoe klein en nietig ze er nu bij zit. Het lijkt of ze zich schaamt.

Astrid heeft nu hulp gezocht omdat het straks carnaval is en de kinderen verkleed naar school mogen. Lars wil in de prinsessenjurk naar school en Astrid vertelt hoe hij zich daar op verheugt, met ogen die stralen als de glitters op het jurkje. Maar Astrid maakt zich ernstige zorgen; zullen ze hem daarmee gaan pesten?

Astrid snapt er niks van. Zij was op die leeftijd meer een halve jongen, een wildebras, piraatje spelen en indiaantje. Zeker geen prinses. 'Wat moet ik doen? Hem verbieden in die jurk naar school te gaan?'

Het gaat hier over verwachtingen; je hebt een zoon en je verwacht dat het een stoere jongen wordt net als zijn vader en dan heb je ineens een zachtaardig jochie dat allerlei vrouwenrollen naspeelt en in een prinsessenjurk wil lopen. Lastig...

En het gaat over angst; wat zal 'men'  er wel niet van zeggen...

En natuurlijk; we willen dat onze kinderen gelukkig worden, dat is het aller allerbelangrijkste. Als dat is als homo, dan vinden we dat geen probleem. Toch? Of willen we het geen probleem vinden, maar zijn ze stiekem teleurgesteld omdat het niet in 'het plaatje' past...

Ik heb voor Astrid haar verhaal vertaald.

Astrid laat een stoere kant van zichzelf zien aan de buitenwereld. Toen ze geboren werd was iedereen blij dat ze gezond was; er was net een jongetje in het gezin overleden. Astrid heeft altijd het idee gehad dat zij dat goed moest maken. Dat haar ouders liever een ‘nieuwe zoon’ hadden gekregen in plaats van een dochter. Het verdriet van haar ouders over dit verlies werd nooit getoond, maar was voor Astrid als jong meisje heel voelbaar en beladen. Zo groeide ze op met het idee dat ze een jongen had moeten zijn en dat verdriet iets was voor watjes.

Kiezen op elkaar en doorgaan. Natuurlijk deed ze dit als meisje onbewust en nu ineens ziet ze het patroon. Astrid durfde nooit een pop te vragen voor haar verjaardag en speelde altijd met de autootjes van haar overleden broertje. Een heel pijnlijk verhaal. Het kleine meisje dat zich alleen geliefd voelde bij haar ouders als ze jongensachtig deed.

Lars heeft dit stukje van moeder heel mooi gespiegeld. Moeder mag zichzelf wat meer prinses voelen; ze mag zich mooi maken en vrouwelijk zijn. De stoere, donkere kleren mogen ook vrolijke jurken zijn die je laten voelen dat je een vrouw bent.

Natuurlijk is dit iets wat Astrid niet zomaar kan veranderen. Wat je 32 jaar lang onbewust doet, mag tijd krijgen om anders tegen aan te gaan kijken, zodat het anders kan gaan voelen, dat je het kan accepteren van jezelf en dan pas zul je het anders kunnen gaan doen.

Om een voorzichtig begin te maken en wel echt een concrete stap te zetten hebben Astrid en ik bedacht dat ze met carnaval gaat helpen op school en dan verkleed als koningin; in een mooie sierlijke jurk vol glitters. Ga die dag schitteren en stralen als vrouw; het is carnaval dus niemand zal er raar van op kijken. Dat vindt Astrid spannend maar omdat Lars dan heel mooi mee kan als prinsesje zonder dat iemand daar iets van zal denken, besluit ze het zo te doen.

Ik neem afscheid en we maken een volgende afspraak voor na de vakantie.

Krijg ik van de week een mail. Lars wil niet meer als prinses naar het carnavalsfeest.  Hij wil nu als ridder. Hij zal mama als koningin beschermen; 'Iedereen die iets stoms tegen de koningin zegt zal ik aanvallen met mijn zwaard en van het kasteel wegsturen!' heeft hij stoer voorspeld.

Ik staar naar mijn scherm. Kippenvel. Onbewust helpt dit jongetje zijn moeder, geweldig!

En ik weet het zeker; net als in een echt sprookje; ze leven nog lang en gelukkig....

 

De namen zijn vanwege privacy veranderd.

Ps. Heeft jouw kind ook een gewoonte of een fascinatie waar jij niks van snapt? Ik kan het voor je vertalen of volg bij mij een workshop.

Marguérite van der Linden
Kindertolk
 
 

© That is why 2015 - 2018 Algemene voorwaarden || VetArts