Kindertolk
Marguérite van der Linden

Als kind ben ik nogal wat keren verhuisd vanwege het werk van mijn vader. Ik heb daardoor 4 verschillende basisscholen bezocht. Altijd weer spannend, welk juf of meester krijg ik en zit er wel een leuk vriendinnetje in mijn klas?
Zo kwam ik als 7-jarig meisje bij Juffrouw Mol in de klas. 
Ik heb het jaar daar niet eens afgemaakt want 10 maanden later verhuisden wij opnieuw. Maar juffrouw Mol ben ik nooit vergeten, ze was mijn heldin. Juffrouw Mol begreep mij. Ik weet nu niet meer wat ze deed of zei maar ik ben nooit bang of onzeker in die klas geweest en ze staat nog op mijn netvlies gebrand: Ik weet dat ik haar kleren stom vond, maar ze was vooral ook heel erg lief. In mijn herinnering was ze nooit streng of boos en had ze altijd tijd voor je. En ze speelde gitaar. Dat was echt leuk, zingen met juffrouw Mol én haar gitaar. Er werd veel gelachen met Juffrouw Mol. Ze vertelde ook altijd veel over haarzelf. Ook als ze ruzie had met haar vriend. Toen vond ik dat heel interessant en voelde ik me heel groot dat ze míj dat toevertrouwde. Ik verbeeldde me dat juffrouw Mol een vriendin van mij was. Nu vraag ik me af waarom ze een leerling met die informatie belastte, maar goed… 
Waar het om gaat is dat ik haar niet vergeten ben en dat ze mij een fijne schooltijd bezorgde. Dat is denk ik wat elke leerkracht wenst; leerlingen die na 40 jaar zeggen, die juf, (meester) die begréép mij gewoon. En dat is ook wat ik elk kind gun, een leerkracht die jou ziet staan en begrijpt. Ook als de rest van de wereld dat misschien helemaal niet doet. De kunst is om dat als leerkracht ook voor elkaar te krijgen. Dat betekent dat je daar ruimte voor moet voelen bij jezelf en bij de kinderen. En dat je weet welke kinderen je aan je kan binden en met welke je moeite hebt en waarom dat zo is. 
Dat vraagt wat extra’s van leerkrachten, maar daar krijg je iets heel moois voor terug; 
 
 
Marguérite van der Linden
Kindertolk
 
 

© That is why 2015 - 2016 Algemene voorwaarden || VetArts