Kindertolk
Marguérite van der Linden

Mijn dochter is dol op verzamelen… Elk papiertje van school, elke knutsel, elke toets wordt bewaard. Dat is altijd zo geweest… Hoe ik probeerde om uit te leggen dat er ook kindjes waren met weinig kleren die nog veel plezier van haar spulletjes zouden kunnen hebben en dat je toch niet álles kunt bewaren….nee werkelijk, geen prulletje in de kliko… Zo stond ik toen ze twee was al yoghurtbekers uit te spoelen: ‘Bewaren mama, váásje...’
Ook met kleding was er altijd strijd. Te klein of kapot, het mocht niet weg. Op zaterdag liep ze dan rond met een hoogwater broek vol met scheuren en vlekken. Als ze mijn afkeurende blik zag zei ze, terwijl ze weghuppelde, 'Vandaag hoef ik nergens naar toe!'.  Ook ging ze languit op de bank liggen om een spijkerbroek dicht te kunnen krijgen, zoals we dat vroeger deden toen dat mode was…Ik had alles al geprobeerd; nieuwe kleren in het vooruitzicht, juist géén nieuwe kleren in vooruitzicht, met humor, met boosheid… no way… Maximaal haalbare was een doos waar ze alles in gooide dat héél erg te klein of héél erg kapot was, en die doos was heilig, ik mocht er niet eens naar kijken… 
 
Ik voelde dat het me boos maakte. Onredelijk boos. ‘Laat dat kind’, preekte ik tegen mezelf; ‘Ze is superlief, gelukkig en gezond, zeur daar niet over’. Maar mijn verstand won het nooit van mijn gevoel. Ik kon er gewoon niet tegen. 
 
Natuurlijk zat er een stuk schaamte in; wat zullen ZE er wel niet van vinden dat mijn kind er zo bijloopt? Straks denken ZE nog dat we geen geld hebben om kleren voor haar te kopen…. Of dat ZE denken; 'Die moeder ziet niet eens hoe haar kind erbij loopt, nou lekker zeg, zo’n kindertolk als moeder….' 
 
Nou ja van die gedachten…. 
 
Hoog tijd voor een consult met mezelf…Wat gebeurt er nu eigenlijk? Wat mag ik in deze spiegel zien of erkennen voor mezelf? 
 
Eerst maar eens praktisch; ik inspecteerde mijn eigen kledingkast. Auw…. Het percentage passende kleren en kleren lagen te wachten totdat maat 40 weer terug zou komen, was 30 -70 schat ik… Natuurlijk droomde ik ervan mijn postnatale kilo’s ooit nog te verliezen… en er zijn gewoon véél kleren (wel heel en schoon) waar ik geen afscheid van kon nemen. 
 
Was het reëel om ze te bewaren? 
 
Nee. Mocht ik er ooit weer eens in passen dan is de kans groot dat ik ze dan ineens niet meer leuk vind of mezelf veel nieuwe kleren gun waardoor de ouwetjes ook niet meer aan bod komen. Dus vuilniszak naar de kringloop. (eh… twéé vuilniszakken)
Natuurlijk heb ik dit, zonder iets toe te lichten, samen met mijn dochter gedaan:
‘Ik heb mijn kledingkast maar eens opgeruimd, tjeee wat een hoop spullen konden er weg.’ 
‘Fijn, zo’n opgeruimde kast.’
 
Maar het kwartje viel niet. De jongedame bleef als een kloek op haar spullen zitten. Ik besefte dat er meer aan de hand was… Ik zou een laag dieper moeten graven om te zien wat dochterlief me duidelijk wilde maken. Ik heb nog iets anders op te ruimen…
 
Welk 'jasje' past mij niet meer? Wat houd ik krampachtig vast?
Welke oude omhulsels mag ik weggooien?
Wat zit mij te krap; waar voel ik me niet meer comfortabel in?
Wat is kapot of gescheurd in mijn leven waarvan ik hoop dat het nog heel wordt?
 
Een lange wandeling bracht mij duidelijkheid, ja er was best nog wel wat los te laten en te helen, werk aan de winkel..
 
Hèhè, dat hielp. Drie vuilniszakken kwamen ineens van de kamer van mijn dochter. 
‘Máham, ik heb mijn kasten opgeruimd!’ 
 
Stiekem maak ik een ‘YES’ gebaar…
Dank je wel lieverd, heel erg dankjewel… 
Heerlijk zo'n middagje shoppen met je dochter...
 
 
Marguérite van der Linden
Kindertolk
 
 

© That is why 2015 - 2018 Algemene voorwaarden || VetArts