Kindertolk
Marguérite van der Linden

Aaahh, wat lief, wat een trouwe hondenogen... De motivatie van mensen om een hond te nemen loopt uiteen van behoefte aan een alarm, tot behoefte aan gezelschap of  'leuk voor de kinderen'. Wees maar niet bang; ik ga hier niet de 10 tips delen voor het nemen van een hond. Google dan maar even want daar zijn al duizenden blogs over geschreven…
 
In Nederland leven ongeveer 1,5 miljoen honden. En veel van die honden zijn keurig opgevoed. De hond is vaak net zo goed opgevoed als het baasje. Als iemand met een peuk en een blikje bier in zijn hand de hond uitlaat, en blikje én peuk in de berm gooit, is de kans klein dat de hond keurig in de goot poept. Eens?
 
Huisdieren spiegelen ons net zo hard als kinderen dat doen. Als ik me afvraag waarom ik pertinent geen hond wil realiseer ik me dat de hondengeur, het gelik (vooral dat geluid erbij…) en het ongegeneerd aan mijn kruis snuffelen echt onoverkomelijk vind. Terwijl thuiskomen terwijl er altijd iemand kwispelend bij de deur staat, best aantrekkelijk is.
Ahum, stof tot nadenken… ;-D
 
Het kiezen voor een dier zegt dus ook iets over hoe jij in mekaar steekt. Het is dus heel belangrijk dat je je niet door je kind laat overhalen om een hond te nemen als je er zelf niks mee hebt. Want alle mooie beloftes ten spijt, het lukt kinderen vaak niet om structureel voor een beest te zorgen. Uiteindelijk ben jij eindverantwoordelijk. Je zult een lange adem nodig hebben om je kind die discipline en verantwoordelijkheid bij te brengen.
 
En dan… de opvoeding van een hond… Ik verbaas me erover; ik schat dat 95% van de hondenbezitters een puppycursus heeft gevolgd. Waarom? Meest gehoorde argument: ‘Anders komt het niet goed met de hond’. Met andere woorden; ‘Ik heb geen idee hoe ik een hond moet opvoeden en ik wil graag een leuke, welopgevoede hond waarmee ik overal welkom ben’. Hondenbezitters nemen niet het risico dat hun hond van alles gaat slopen of de boel onder schijt of ieder bezoek in huis bespringt en besnuffelt of elk gesprek verstoort met geblaf of gejank. Heel verstandig. En heel vreemd.
 
Huh? Ja, heel vreemd!
 
Want waarom wachten de meeste ouders dan wel met leren opvoeden van hun kind totdat het water hen aan de lippen staat? Zoeken ze pas hulp als hun kind steeds van alles kapot maakt, niet zindelijk kan worden, zich bij iedere bezoek in huis misdraagt of overal doorheen gilt? En bedenken ze pas dat het niet goed komt met hun kind als ze de neiging krijgen hun kind te gaan slaan? Of als de buitenwereld hen wakker schudt? 
 
We vinden eigenlijk allemaal dat je opvoeden maar gewoon moet kunnen. Dat het iets is wat van nature in ons zit. Dat is, tot op zekere hoogte, waar. Helaas zijn er veel invloeden van buitenaf en dingen die we onbewust doen waardoor een kind je toch slapeloze nachten kan geven. Met alle stempels en diagnoses tegenwoordig weet je toch werkelijk niet meer hoe je het als ouder goed kunt doen? 
 
Laten we afspreken dat we ook met onze kinderen overal welkom willen zijn, en dus om hulp vragen als iets niet lekker loopt. 
Vaak tref ik ouders die al lang, té lang, aan het tobben zijn en dan is de relatie met hun kind al flink beschadigd. Zo jammer!
 
Dus, als jouw kind niet staat te kwispelen als jij thuis komt, wordt het misschien tijd dat je alsnog een opvoedcursus volgt…
Je bent welkom: ik bijt niet! (en ik snuffel en ik lik ook niet...) 
 
 
 
 
Marguérite van der Linden
Kindertolk
 
 

© That is why 2015 - 2016 Algemene voorwaarden || VetArts