Kindertolk
Marguérite van der Linden

Op een avond hadden wij een bijeenkomst van de peuterspeelzaal. ‘Help mijn kind luistert niet!’ heette dat.  Ik zat er die avond zo bij alsof het over mijn leven ging.   Vol enthousiasme ging ik naar huis want ik zou een einde maken aan die vreselijke driftbuien van mijn dochter en beter naar mij zelf kijken. Ja pffff. Dat had ik gedacht.  
 
Toen mijn dochter Hanna  een half jaar oud was, besloot mijn man het geluk elders te zoeken.  Wat we zo goed wouden regelen, resulteerde in een heuse vechtscheiding van een jaar. Met als resultaat dat mijn ex man de zorg voor onze dochter tijdelijk niet aan kon.  
Ik had het gevoel alsof ik alleen overbleef en alles in mijn eentje moest doen.  In mijn ogen deed ik alles wat moest en ging mijn dochter in alles voor. Ook toen ze een ritme had van ‘s nachts niet slapen, loste ik dat zelf op met de nodige info op internet.  Ik zorgde er voor dat ik me met mijn werk in de zorg zelf kon redden.  En ik ging maar door en ging maar door. Tot ik uiteindelijk als een soort van automatische piloot nog bezig was.  Toen Hanna 2 1/2 was kwam de omgang met vader weer op gang, we hebben beide onze erfenissen naast ons neergelegd en er voor gezorgd dat het steeds beter ging. Ik kreeg een nieuwe relatie, dit ging ontzettend goed samen met Hanna. Bij haar vader kreeg Hanna er een broertje bij. Ondertussen had Hanna ontzettende driftbuien en zodra ik mij omkeerde werd alles wat d'r oogjes zagen door d'r handjes vernield. Nog een verhuizing en het strijdtoneel had hier zijn vaste plek gevonden.  Als ik ging werken mocht dat eigenlijk niet van haar. Schreeuwend lag ze op de grond dat ik thuis moest blijven. 
 
Hanna was ondertussen al 3 1/2 toen ik toch besloot om Marguérite te bellen.   Na een gesprek met Marguérite, zette ze alles op papier en vertaalde dat naar mij toe.  Al bij de eerste zin sloeg ze de spijker op zijn kop. Hanna was niet alleen. Nee, ík was bang om alleen te zijn, en al die tijd probeerde Hanna mij dat duidelijk te maken. Ik deed alles voor Hanna, maar ik vergat mijzelf. En ik zei bijna nooit NEE. En daarin blokkeerde ik haar om zelfstandiger te worden.  Ze voelde mijn eenzaamheid zo dat ze altijd wel bij mij wou blijven.  
 
Na alle tips van Marguérite en dit grote inzicht, gingen we aan de gang.  Beetje bij beetje namen de driftbuien af.  Als ik nu ga werken zegt ze zelfs dat ze wil dat ik wegga.  Ik kan nu meer loslaten, meer genieten en we knuffelen ontzettend veel.  Het is hier nu een fijn thuis waar we samen heerlijk ontspannen. Regeltjes hebben we eigenlijk niet veel. Dan kan ook niemand ze overtreden.  Als Hanna nu iets wil vraagt ze altijd en met het antwoord neemt ze bijna altijd genoegen. Hihi, bedtijd is vast want ze heeft wel regelmaat nodig. Op tijd eten enz. 
 
Hanna zit nu sinds 2,5 week op school. Ze heeft het ontzettend naar haar zin na een beetje wennen. Ze gaat nu sinds vorige week naar een nieuwe oppas. Deze oppas heb ik uitgezocht uit meerdere. Ik heb hun gekozen omdat ze zelf een jongetje van tien hebben en 2 meisjes. Eén van 6 en één van 8 maanden. Hanna is daar het enige oppaskindje. Ze zijn daar heel erg van een vaste structuur en bieden een echt warm thuis aan Hanna. De samenwerking gaat tot nu toe super. Hanna hangt de laatste weken wel wat meer aan mij. Maar ja, zo veel veranderingen in eens.  Ook wel fijn om te zien en te voelen, dat ze zo op mij steunt. Vriendinnetjes maakt ze nu bij de vleet en volgens de juf is ze ontzettend flink voor één van vier en kan ze zich prima redden.   Iets waar ik heel erg bang voor was (alleen zijn). Maar ik denk dankzij Marguérite haar begeleiding en de veranderingen die hier hebben plaats gevonden heeft Hanna nu meer zelfvertrouwen.  
 
Ook ik geef haar meer mijn vertrouwen en durf wat los te laten. Wat maakt het ook uit als ze zelf haar brood smeert en het in een soort van smeerdeeg verandert, als het maar smaakt!   Buiten spelen mag ze van mij nu altijd en juist nu ik d'r niet meer zo in het zicht op let, blijft ze ook voor huis en haalt geen gekke kluchten meer uit.  Wij hebben hier geen vaste tijden meer aangaande tv en tablet.  Ze taalt er bijna niet naar.  Alleen ‘s morgens na het brood eten. Voor school gaat ze zelf heel even tien minuutjes in alle rust voor de tv zitten.   Net of ze dan even oplaadt voordat de drukke dag begint. 
 
En ik? Ik voel me sterker, assertiever en rustiger geworden.  Ik ga eens een dagje weg met schoonmoeder en zus en geniet van alle momenten die ik samen met Hanna heb.  En hebben we nog wel eens strubbelingen dan?  Ja, natuurlijk.  Hoort dat niet gewoon bij het kind wezen?  Alleen kan ik er nu vaak in mezelf om lachen en zak niet meer als een zoutzak in elkaar. omdat het maar kleine dingetjes zijn.   
Nu denk ik meestal: ‘Het is een fase, gaat wel weer over. Tot de volgende fase’. Haha.
 
Marguérite ontzettend bedankt voor je tijd, aandacht en medeleven. 
 
Liefs Sandra en Hanna.   
En ook vooral bedankt namens Gerard.
 

Angelique

"Marguérite is een heel fijn en warm mens die realistisch met je meekijkt en denkt, maar die ook meeleeft in je ontroering, verwondering en hartelijk met je mee kan lachen om je eigen inzichten."

Marguérite van der Linden
Kindertolk
 
 

© That is why 2015 - 2016 Algemene voorwaarden || VetArts